معتمدنژاد توانش ارتباطی داشت

معتمدنژاد توانش ارتباطی داشت
تاریخ انتشار : 2 خرداد 1395
نویسنده :
زمینه :

مراسم نکوداشت مقام علمی و اخلاقی استاد دکتر کاظم معتمدنژاد پدرعلم ارتباطات ایران یکشنبه (۲۶ اردیبهشت ماه) با حضور استادان بزرگ ارتباطات در فرهنگسرای فردوس برگزار شد.

به گزارش شفقنا رسانه دکتر هادی خانیکی عضو هیئت علمی دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی با وصف این صفات استاد معتمدنژاد که هم فرزانه و هم فروتن بود، گفت: می‌خواهم به سه نکته اشاره کنم. نکته اول این که چرا بعضی از روزها را باید گرامی داشت و از جمله روز ارتباطات که از طرف دوستان به نام مرحوم دکتر معتمدنژاد هم انتخاب شده است. من می‌خواهم این روز را به روز 25 اردیبهشت یعنی روز فردوسی پیوند دهم. می توان بین فردوسی که ملت و زبانی را زنده نگه داشت و روزی مثل امروز ارتباط برقرار کرد. بویژه آن که هم فردوسی و هم دکتر معتمدنژاد از دیار خراسان هستند و به قول ایرج میرزا آنها دو لب و ده ها گوش داشتند: برادر جان خراسان‌ است اینجا/ سخن گفتن نه آسان است اینجا/خراسان مردمی باهوش دارد/ خراسانی دو لب ده گوش دارد. یعنی شنوا بودن ویژگی است که توانش ارتباطی به وجود می‌آورد.

ما را دوست خطاب می‌کرد

خانیکی گفت: آنچه معتمدنژاد را از میان اندیشمندان متمایز می‌کند، این است که او اهل شنیدن بود و چون اهل شنیدن بود به دومین نیاز امروز ما یعنی اهل ادب و اخلاق بودن پاسخ مثبت می‌داد. کسانی که قدرت شنیدن دارند، می‌توانند به دیگران توانایی هم سخنی بدهند و معتمدنژاد نیز چنین بود. او همیشه در یادگاری‌هایی که در صفحات کتابهای‌مان می‌نوشت همه ما را به عنوان دوست و همکار خطاب می‌کرد نه دانشجو.

خلاءارتباطات در عصر ارتباطات پر نمی‌شود

مدیر گروه ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی در ادامه با اشاره به خلاء ارتباطات در جامعه‌ی امروز، به استفاده از مکان‌هایی مثل فرهنگسراها تأکید کرد و گفت: نکته سوم این است که ما در کجا سرمایه‌های نمادین و اجتماعی را باید خلق کنیم که به نیازهای امروز جامعه ما جواب بدهند؟ یکی از نیازهای امروز ما ارتباطات است، نه تنها خلاء ارتباطات در این عصر ارتباطات پر نمی‌شود بلکه بیشتر به وجود می‌آید. ارتباطات چهره زانوسی دارد، یعنی در یک طرف می‌تواند ارتباط برقرار کند و در طرف دیگر گسستگی به وجود آورد. پس ما نیازمند ارتباط هستیم و برای ارتباط باید کسانی را به خدمت گرفت که قدرت و توانش ارتباطی دارند. به کمک آنها سرمایه‌های نمادین و فرهنگی خلق کرد.

جای خالی معتمدنژاد را با گفت‌وگو درباره او پر کنیم

خانیکی گفت: بدون هیچ اغراقی هر چه دانشگاه‌های ما بزرگتر و دایره‌ی ما در حوزه فرهنگ وسیع‌تر می‌شود، در کنار آن چند نیاز هم برجسته‌تر می‌شود؛ نیاز به اخلاق، ارتباط و نیاز به ادب مهمترین آنها هستند. هرچه آموزش‌دیدگان بیشتر و دکتری به وفور دیده ‌شود، به گفته‌ی لرنر سطح روشنفکری بزرگتر از نیازهای جامعه می‌شود و همه این‌ها به معنای افزایش افرادی نیست که نمادهای اخلاقی باشند. دکتر معتمدنژاد به معنای دقیق کلمه معلم بود، یعنی اخلاق و ادب و ارتباط داشت و جای او برای ما خالی است و جای خالی او را باید با گفت‌وگو درباره‌ی او باید پر کنیم.