خبرنگار کارمند نیست، قلب تپنده رسانه است

خبرنگار کارمند نیست، قلب تپنده رسانه است
تاریخ انتشار : 18 مرداد 1394
نویسنده :
زمینه :

دنیای امروز جهان ارتباطات است؛ هر لحظه آخرین اخبار در زمینه های مختلف در سایت و رسانه های مکتوب و غیرمکتوب ظاهر می شود. در این عرصه خبرنگاران با تحمل مشقت های فراوانی به جمع آوری اطلاعات و اخبار می پردازند.
بخش خبر هر چند حوزه جذاب و پرمخاطره و در عین حال بسیار متنوّع است؛ اما ناملایماتی نیز برای خبرنگاران به همراه دارد. گاه انتشار برخی خبرها برای خبرنگار دردسرهایی به بار می آورد، از این رو این حرفه افرادی را طلب می کند که علاوه بر تیزبینی، صداقت و سرعت عمل، شهامت گفتن حقایق را هم داشته باشد.
خبرگزاری جمهوری اسلامی (ایرنا) در آستانه 17 مرداد روز خبرنگار، میزبان هادی خانیکی، حسن نمکدوست و محمد تقی روغنی ها از استادان و فعالان عرصه رسانه بود.
در این میزگرد که با عنوان «وضعیت امروز خبرنگاری در ایران» برگزار شد میهمانان از فعالیت خبرنگاری در ایران گفتند.
آنان در این میزگرد تصریح کردند که حال و روز روزنامه نگاری در ایران خوب نیست.
کارشناسان یاد شده افزودند که افق روشن خبرنگاری و روزنامه نگاری در ایران با رسیدگی به مسایل و مشکلات این قشر رفع می شود.
میهمانان ایرنا در این میزگرد همچنین یاد و خاطره شهید محمود صارمی را گرامی داشتند. صارمی خبرنگار ایرنا بود که در 17 مرداد 1377 در مزار شریف افغانستان به دست طالبان شهید شد.

** خبرنگار قلب تپنده یک رسانه
هادی خانیکی استاد علوم ارتباطات در میزگرد ایرنا گفت: خبرنگار نه صرفا یک کارمند خبری بلکه قلب تپنده یک رسانه محسوب می شود.
وی اظهار داشت: وقتی می توان منزلت واقعی خبرنگار را دریافت که صورت درستی از فرصت و تهدیدهایی که در مقابل شخص به نام خبرنگار و حرفه ای به نام روزنامه نگاری و نهادهایی به نام رسانه در کشور وجود دارد، را مورد بررسی و ارزیابی قرار دهیم.
خانیکی ادامه داد: در مواجهه با خبرنگار و حرفه روزنامه نگاری با این سوال ها رو به رو می شویم که خبرنگار به لحاظ حرفه ای، صنفی، حقوقی، معیشتی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی با چه مسایلی در جامعه و نهادهای رسانه ای مواجه است؟
این استاد علوم ارتباطات افزود: همچنین این سوال مطرح است که آیا خبرنگار، کارمند خبر است یا قلب تپنده یک رسانه و در بیرون از رسانه جزء کدام مشاغل محسوب می شود و در گروه بندی اجتماعی چه جایگاهی را در بین گروه های مرجع دارد؟
خانیکی اظهار کرد: خبرنگار اکنون در درون نهادهای رسانه ای و بیرون، به لحاظ اعتباربخشی دولتی و دستگاه های حاکمیتی و رسمی و همچنین در حوزه افکار عمومی و عرصه عمومی در موقعیت خوبی در جامعه قرار ندارد.
وی دلایل این امر را وجود چند شکاف و گسست در مسیر خبرنگاری دانست و گفت: اولین شکاف آموزش های حرفه ای و آکادمیک است، خبرنگار یا روزنامه نگار وقتی با کار خبری در روزنامه، نشریه داخلی یا تخصصی مواجه می شود اولین سوال این است که آیا وی یک فرد بولتن نویس است یا روزنامه نگار. زیرا بسیاری از این موارد متاثر از مسایل غیرحرفه ای است.
این استاد علوم ارتباطات افزود: روزنامه نگار از آنجا که ناچار است با انتشار ویژه نامه هزینه های خود را تامین کند، این کار به لحاظ حرفه ای نشریه را محافظه کار و محتاط می کند زیرا معیشت همواره در اولویت قرار دارد و اقتصاد رسانه مساله ای است که روی خبرنگار و روزنامه نگار اثر می گذارد.
وی خاطرنشان کرد: در این شرایط خبرنگار به عنصر رها شده تبدیل می شود که نمی داند در تهیه گزارش چه کسی از او دفاع می کند و در نتیجه با یک یا چند خبر مواجه می شود.
خانیکی اظهار کرد: سوال دیگر این است که آیا روزنامه نگاری را با کار تجربی می توان فرا گرفت و یا با مهارت و دانش این حرفه قابل دسترسی خواهد بود؟
وی مهمترین عنصر خبرنگاری و روزنامه نگاری را داشتن انگیزه و سر زندگی دانست و گفت: اگر شرایط برای کار حرفه ای یک خبرنگار و روزنامه نگار فراهم نشود او به تدریج به یک کارمند تبدیل می شود و در نتیجه کسانی که با انگیزه وارد حوزه روزنامه نگاری می شوند معمولی خواهند شد که در برخی موارد منجر به مهاجرت این خبرنگاران به خارج از کشور می شود.
این استاد علوم ارتباطات با بیان اینکه در این شرایط با خبرنگاری و روزنامه نگاری به عنوان یک ضعف درونی مواجه هستیم، توضیح داد: با گروهی از خبرنگاران روبرو هستیم که پیوندهای حرفه ای گسترده ای در درون خانواده رسانه و روزنامه نگاری دارند و در بیرون از رسانه نیز با حرفه خبرنگاری به عنوان یک کسب و کار پر مخاطره که فاقد سیستم های حمایتی است مواجه می شویم.
خانیکی ادامه داد: وضعیت حقوقی، ناپایداری و نبود امنیت شغلی خبرنگار نیز مساله ای است که از نظر نظام حقوقی و قضایی درصورت هرگونه تخلف در بالاترین سطوح، مجازات برای او در نظر گرفته شده و نشریه با تعطیلی و محدودیت نیز مواجه می شود.
وی اضافه کرد: با نگاهی به تاریخ درمی یابیم در دوران مشروطه، انقلاب و اصلاحات که با توزیع قدرت سیاسی مواجه هستیم شرایط به سمت شکل گیری نهادهای صنفی پیش می رود و نهادهای صنفی نیز از حوره رسانه ها شکل می گیرد.

* تنوع رسانه ها باید به رسمیت شناخته شود
استاد علوم ارتباطات با بیان اینکه باید تنوع رسانه ها به رسمیت شناخته شود،گفت: همواره آسیب ها در رسانه به ضعیف ترین حلقه یعنی خبرنگار می رسد و سپس به سطوح مدیریت، کارفرما و حاکمیت و دولت می رسد در حالی که تمامی اینها سلسله عوامل به هم پیوسته هستند.
خانیکی افزود: در این شرایط دولت، شهروندان و نهادها باید نگاه توسعه ای داشته باشند و در اینجا تنها عامل، نهاد و اتحادیه صنفی نیست بلکه نقش آموزش، مسوولیت اجتماعی و اخلاق کمتر از نهاد صنفی نیست.
وی ادامه داد: تا زمانی که نهاد صنفی ضعیف عمل کند و مسوولیت نهاد به عهده اخلاق حرفه ای و مسوولیت اجتماعی باشد، نمی توان یک روزنامه نگار و خبرنگار حرفه ای بود و مقایسه وضعیت شغلی یک خبرنگار با دیگر اقشار جامعه اولین خطا در کار روزنامه نگاری است.

* دیده بانی خبر باید مشخص باشد
استاد علوم ارتباطات با بیان اینکه اساس دیده بانی خبر و نظارت بر کار خبری باید مشخص باشد، گفت: باید در حرفه روزنامه نگاری تمامی جوانب و قوانین را شناخت تا روزنامه نگار و خبرنگار به گروه های فشار تبدیل نشوند چرا که در این صورت تجربه دوران مشروطه تکرار خواهد شد.
خانیکی افزود: فقر رسانه و نهاد صنفی از مسایلی است که روزنامه نگار و خبرنگاری را به یک رسانه شکننده تبدیل می کند اما باید به نهادهای دیگری هم فکر کرد زیرا آن نهادها می توانند امکان گفت و گو را در جامعه فراهم کنند.
وی ادامه داد: اگر گفتمان باز به منظور گفت و گو با دولتمردان شکل گیرد می توان از این طریق به ایجاد یک نهاد اندیشید، در غیر این صورت نهاد صنفی از سوی حکومت با هدف حکومتی یا ضدحکومتی با هدف گرفتن حال حکومت شکل می گیرد که هر دو نا موفق است.
این استاد علوم ارتباطات یادآورشد: از نهادهای صنفی و نظام حقوقی انتظار می رود که به سرمایه انسانی بها داده و خلاهای موجود را مورد بررسی قرار دهند.
خانیکی در پاسخ به این سوال که شبکه های اجتماعی چگونه به استقلال رسانه کمک می کند؟ گفت: وقتی مدل توسعه ارتباطی شکل متوازن و موزون پیدا می کند که نوعی هم پیوندی و موزونی بین رسانه های مختلف وجود داشته باشد.
وی با اشاره به اینکه وقتی رسانه های مکتوب توانمند، سایت های موفقی هم داشته باشند یعنی یک گام به جلو آمده اند، گفت: اکنون با فضاهای مجازی بسیاری مواجه هستیم که بین این گروه ها، گفت و گو هایی شکل می گیرد.
این استاد علوم ارتباطات ادامه داد: مساله معیشت و اقتصاد خانواده باعث می شود که خبرنگار برای رسانه هایی با خط مشی های مختلف کار کند و بنا به مصلحت ناچار است که گزارش های خبری موافق و مخالف تولید کند که از این فرد، روزنامه نگار حرفه ای بیرون نمی آید.
خانیکی توضیح داد: از طرف دیگر در شبکه های مجازی، به دلیل تبادل وسیع اطلاعات جای هیچ گونه پنهان کاری خبری وجود ندارد از این رو رسانه های مکتوب و جریان اصلی نیز باید بدانند نمی توانند مطلبی را ناگفته باقی بگذارند و بهتر است فضای محدودیت ها را کم کنند.
وی با اشاره به اینکه پدیده شبکه های اجتماعی اگر درست استفاده شود بر روزنامه نگار جریان اصلی تاثیر مثبتی خواهد گذاشت، اظهار کرد: ورود به فضای مجازی و شبکه های اجتماعی سراسر فرصت نیست و اگر به آن توجه نشود می تواند آفت ها و آسیب هایی را به نظام اطلاع رسانی وارد کند.
استاد علوم ارتباطات اضافه کرد: درآمد برخی روزنامه ها از طریق اشتراک و تک فروشی تامین می شود هر چند که اگر مطبوعات به آگهی متکی نباشند بهتر است اما نمی توانند به این مساله توجه نکنند بلکه باید به روش تلفیقی برسند.
خانیکی خاطرنشان کرد: مساله تجاری شدن رسانه ها اکنون در دنیا مرسوم است اما هنوز شرایط برای تجاری سازی رسانه های کشور ما فراهم نیست، در برخی کشورهای نهادهای خیریه و خیرین به رسانه ها کمک می کنند و پشتیبان آنها هستند حال آنکه در کشور ما تاکنون هیچ خیری برای این کار پیش قدم نشده است.

** حال روزنامه نگاری ایران خوب نیست
حسن نمکدوست استاد علوم ارتباطات و روزنامه روزنامه نگاری هم در میزگرد ایرنا گفت: حال روزنامه نگاری امروز ایران همچون دیروز و روز های گذشته آن خوب نیست و ادامه داد که یکی از نشانه های این وضعیت، آن است که تقریبا سال ها است که بحث های ما همین ها است و تغییری در این بحث ها صورت نگرفته است.
این استاد دانشگاه افزود: از سال 1355 تا کنون بیش از چهار دهه است که شاهد تکرار این مباحث که روزنامه نگاری چگونه است، هستیم.
وی ادامه داد: اگر بخواهیم در مورد هر دو عرصه زندگی حرفه ای روزنامه نگار صحبت کنیم چه زمانی که بحث مسئولیت ها و چه زمانی که مسئله حقوق روزنامه نگار عنوان می شود، این خوب نبودن حال در هر دو سطح مطرح است.
وی با بیان این که چرا حال ما درعرصه مسئولیت ها خوب نیست، گفت: کارشناسان در دنیا، در یک تقسیم بندی کلی مسئولیت های روزنامه نگاری را به سه دسته تقسیم کرده اند.
نمکدوست با تشریح این سه بخش گفت: بخشی از این مسئولیت ها تکنیک ها و کارهایی است که موقع انجام شغلمان انجام می دهیم، مانند تسلط به تکنیک های روزنامه نگاری.
وی بخش مهم آن را آموزش دانست و گفت: بخش دیگر فضایی است که در آن بتوانیم در مقام کارآموز آموخته ها را یاد بگیریم.
نمکدوست با اشاره به درک ما از مفاهیم پایه روزنامه نگاری مانند کلید واژه های انصاف، بی طرفی، توازن، عینیت و از همه مهمتر دقت گفت: اگر فقط موضوع دقت را زیر ذره بین قرار دهیم متوجه می شویم که کیفیت روزنامه نگاری امروز ایران نسبت به دقت بسیار پایین است. من هم اگر به کارهایی که انجام می دهم به دقت نگاه کنم، متوجه بسیاری از بی دقتی هایم می شوم.
این پژوهشگر علوم ارتباطات ادامه داد که وقتی بحث انصاف و بی طرفی و ضرب العجل پیش می آید هم همین طور است، افزود: اینها مانند پیگیری خبر و این که سعی کنیم برای روایت کردن خبر حتی الامکان به سوژه نزدیک تر شویم وهر چقدر نزدیک تر شویم می توانیم سوژه را بهتر پوشش بدهیم از مسایل تکنیکی است و تقریبا می توان گفت که در وضعیت نابسامانی قرار دارند.

** دیده بانی روزنامه نگاری
نمکدوست نظارت کردن بر تمامی کج رفتاری هایی که در جامعه رخ می دهد را به لحاظ اجتماعی مسئولیت دیگر رورنامه نگاران عنوان کرد و افزود: از روزی که روزنامه نگاری شکل گرفته است، این وظیفه به عنوان یکی از اهداف روزنامه نگار تعریف شده است و آن چیزی است که به آن دیده بانی می گویند و چنانچه از این منظر هم نگاه کنیم، متوجه می شویم که اوضاع خوب نیست.
وی در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به این که کمک به آموزش مستمر جزء مسئولیت اجتماعی روزنامه نگاران است، گفت: از منظر اجتماعی هم اوضاع خوب نیست.
نمکدوست در قلمرو سوم، مسایل اخلاقی حرفه روزنامه نگاری را مطرح کرد و گفت: وضعیت نه تنها در این بخش خوب نیست، بلکه ما حتی در باره مباحث اخلاق حرفه ای صحبت وتلاش هم نمی کنیم که مباحث اخلاق حرفه ای را تبیین کنیم.
وی تاکید کرد که ما جزء معدود کشورهایی هستیم که روزنامه نگارانمان دارای یک حداقل منشور اخلاقی نیستند.
استاد علوم ارتباطات ادامه داد که قبول دارم که یک ورق کاغذ کمک به چیزی نمی کند، ولی این صفحات مورد اجماع بر روی کاغذ را هم نداریم، چه رسد به این که در بحث های حرفه ای راجع به این موضوع صحبت و کندو کاو کنیم.
این کارشناس در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به این که یکی از کارهای اصول حرفه ای روزنامه نگاری این است که خبر با تبلیغات سیاسی و یا غیرسیاسی آغشته نشود گفت: جنبه دیگر این است که حریم خصوصی را رعایت کنیم و اصولا راست بگوییم که این بدیهی ترین اصل اخلاقی است.

**روزنامه نگارکیست؟
وی ادامه داد که در زمینه حقوق هم که اولین مسئله بسیار جدی و لاینحل است سه کلید واژه: این که اصلا روزنامه نگار کیست؟ روزنامه نگاری چیست؟ و مقتضیات اینها چیست؟، گفت: مطلقا حکومت در طول سالهایی که روزنامه نگاری در ایران بوده است درکی از این سه کلید واژه نداشته است.
این استاد علوم ارتباطات ادامه داد که قوانین و مقرراتی که بر اساس ویژگی های اختصاصی حرفه روزنامه نگاری بنیان نهاده شده هم نداریم و افزود: به لحاظ شغلی و استخدامی هیچ وقت تلاش نشده است که مقتضیات حرفه ما در نظر گرفته شود و بر اساس آن، ویژگی هایی که حرفه ما دارد در حوزه قوانین و مقرارت و آیین نامه ها وضعیت بسامانی پیدا کند.
وی تصریح کرد که روزنامه نگاران در تمام دنیا دارای چند حق بنیادین هستند و افزود: اولین و بدیهی ترین آن، حق آزادی بیان است که حق همه است و ابهامی در آن نیست. واقعیت امر این است که از ابتدا گفته شده است که روزنامه نگاران نیاز به این حق دارند تا بتوانند کارشان را انجام دهند.
نمکدوست حق دوم را حق دسترسی به اطلاعات دانست و گفت: این نیز حق همه است، اما روزنامه نگاران برای این که بتوانند کارشان را خوب انجام بدهند باید از این دو حق برخوردار باشند. هردوی این حق در جامعه ما دارای مسایل جدی است.
وی افزود: البته خوشبختانه به تازگی یک قانون دست و پا شکسته ای در موضوع دسترسی آزاد به اطلاعات تصویب شده است که دارای مسایل و مشکلات بسیار زیادی هم هست و از طرف دیگر نیز معاونت مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تلاش می کند از این قانون حداقلی، برای نوشتن آیین نامه ها، حد اکثر بهره را ببرد، گرچه خود قانون ضعف های بسیار زیادی دارد. در این زمان به لحاظ دسترسی به اطلاعات هم وضعیت خوبی نداریم.
وی در بخش دیگری از سخنانش حق دیگر را حق استقلال تحریریه دانست و گفت: این هم از حقوق کلاسیک ما باید باشد.

**فشار به تحریریه
نمکدوست در تشریح این بخش از سخنانش گفت:حق استقلال این است که تحریریه های ما نه به صورت رویایی، بلکه در حد امکان از فشارهای غیر تحریری که از بیرون و درون برای تغییر محتوایشان تحمیل می شود، در امان باشیم.
وی ادامه گفت: وضع تحریر ما هم خوب نیست و انواع فشار ها روی تحریریه ما است.
نمکدوست این فشار ها را از فشار مدیر و مالک تا فشارهای گروه های فشار، دولت، صاحبان اگهی و … برای اینکه در محتوای ما تاثیر بگذارند عنوان کرد و گفت: از این نظر هم وضعیت خوبی نداریم.
نمکدوست در خصوص لزوم تشکیلات صنفی نیز گفت: روزنامه نگاران هم مانند همه حرفه های دیگر بایستی دارای حق مناسب برای داشتن تشکیلات حرفه ای و صنفی مستقل از حکومت برای خودشان باشند.
وی تفاوت نظام های صنفی زرد و واقعی را دراین دانست که چقدر حکومت و دولت در مقدرات نهادهای صنفی و حرفه ای نه تنها روزنامه نگاران بلکه عموم دخالت می کند.
نمکدوست با بیان این که متاسفانه نهادهای صنفی و حرفه ای مان به صورت مستقیم و غیر مستقیم یا به دست دولت تاسیس شده اند یا بشدت مورد تعرض دولت ها بوده اند، گفت: مجموعه این ها می گویند که وضعیت حرفه ما وضعیت خوبی نیست.
وی در بخش دوم سخنانش گفت: واقعیت این است که در تمام این 180 یا 190 سال مقدرات رسانه های کشور دست حکومت بوده است و تصریح کرد: این مهمترین آفت فعالیت رسانه در ایران است وهیچ ربطی هم به زمان حال، امروز و جمهوری اسلامی هم ندارد و اساسا این رویکرد که حکومت رسانه را وسیله ای در دست خود برای پیش برد اهدافش فارغ از این که اهداف خوب بوده است یا نه علت العلل مسایل روزنامه نگاری ما در طول تاریخ است.
استاد علوم ارتباطات با اشاره به فعالیت های دکتر احمد اشرف، جامعه شناس معروف که بر روی وضعیت نهاد های صنفی در ایران تحقیقات مفصلی انجام داده است، گفت: برخلاف روندی که در غرب، انجمن های صنفی بر آمده از نیازها و اراده های طبقات اجتماعی هستند تا بتوانند از منافع صنف در مقابل تعرض حکومت (که عمدتا نیز مالیات بود) دفاع کنند، در ایران و کشورهای مشابه نهاد های حرفه ای و صنفی را حکومت ها تشکیل می دهند تا از خودشان در برابر طبقات مختلف اجتماعی دفاع کنند، یا اراده شان را بر آنها تحمیل کنند و این ربطی به امروز ندارد.
وی تصریح کرد که اگر نهاد صنفی داشته باشیم و حکومت هم آن را تشکیل داده باشد و یا بر اساس اراده حکومت شکل گرفته باشد نیزهر قدرهم که باشد ما راه به جایی نمی بریم.
نمکدوست افزود: دلیل این امر هم این است که هر لحظه حکومت احساس کند که این نهاد یا انجمن با او هم سنخ و هم فکر نیست، تلاش می کند تا تعطیلش کند یا چوب لای چرخش بگذارد.
استاد علوم ارتباطات گفت: تجربه نشان داده است که ما در روزنامه نگاری اخیر، روحیه همکاری حرفه ای که به یک تشکل حرفه ای در بین روزنامه نگاران بینجامد بسیار قوی نیستیم و این یک واقعیت است.
وی نکته دوم در این باره را جنس، اندیشه ها و رویکرد های حاکم بر روزنامه نگاری به لحاظ تکنیکی دانست و گفت: من از کسانی هستم که معتقد به رویکرد دوم هستم و احساسم بر این است که بنابر ساختار های روزنامه نگاری ما و رویکرد هایی که حاکم بر فضای مطبوعاتی و رسانه ای ما است، نمی توانیم روزنامه نگاران ایران را در یک انجمن سامان بدهیم.
وی دلیل این امر را حکومتی بودن بخش قابل ملاحظه ای از رسانه ها دانست و گفت: حکومت ما جناح های مختلف و متعددی دارد که هر کدام از آنها می خواهند دیدگاه های خودشان حاکم باشد.
نمکدوست تاکید کرد که این به معنی تفرق و نادیده گرفتن اصول حرفه ای نیست و افزود: باید انتظار داشته باشیم که یک نهاد حرفه ای تشکیل شود وهمه بر سر آن اجماع و تلاش کنند که در جهت اهداف امر پیش بروند.
این استاد علوم ارتباطات این امر را در روزنامه نگاری ایران امکان پذیر ندانست و افزود: در کشور سوئد یک سندیکا و در کشور فرانسه نیز30 سندیکا که با همدیگر ائتلاف می کنند، در بحث ها برای پیش بردن اهداف با همدیگر همفکری می کنند، در عین حال همدیگر را هم به رسمیت می شناسند، فعالیت می کنند.
وی ادامه داد: آنچیزی که هم اکنون وجود دارد، این است که بخاطر سایه سنگین حکومت و جناح بندی هایی که وجود دارد، سایه همدیگر را می خواهند با تیر بزنند تا این که بخواهند با همدیگر کار بکنند.
نمکدوست با اشاره به این که نهاد صنفی داریم که به رییس جمهوری نامه می نویسد، که دیگری را تعطیل کند و یا جلوی فعالیتش را بگیرد و دیگری هم می گوید جلوی آن یکی را بگیرید و فقط ما هستیم، لذا در این باره هیچ وقت به نتیجه نمی رسیم.
وی دارا بودن یک نهاد حرفه ای و صنفی پویا، مستقل و خود اتکا را یکی از مهمترین شاخصه های توسعه یافتگی دانست و گفت: این امر محصول توسعه یافتگی فضای رسانه ای است و به شکل حیرت انگیزی به پدید آوردن فضای حرفه ای کمک می کند.
نمکدوست گفت: زمانی که سه اصل موجد، شاخص و محصول، را نداشته باشیم نیز نشان می دهد که حال این حرفه خوب نیست.

**کمک رسانه های مدرن به رسانه های مکتوب
محمد تقی روغنی ها استاد علوم ارتباطات، با بیان اینکه فضای رسانه های مدرن و شبکه های اجتماعی کمک زیادی به رسانه های مکتوب کرده است، گفت: این رسانه ها به نوعی جاده صاف کن سایر رسانه ها شده و کار را برای آنها سهل کردند.
وی در میزگرد تخصصی ایرنا به تاثیرات ورود و ظهور شبکه های اجتماعی و رسانه های مدرن درجوامع امروزی اشاره کرد و افزود: کار کردن آزاد از مزیت های این گونه رسانه ها است؛ با انتشار اخبار در این فضا، تصورات نادرست درباره نتیجه انعکاس احتمالی برخی از اطلاعات و اخبار فرو می پاشد و به دنبال آن اینگونه رسانه ها می توانند نگاه های موافق و مخالف را آزادانه منتشر کنند.
به گفته این کارشناس، تقابل ذهنی موجود افراد با رسانه های مدرن در شرایط فعلی از هم فروپاشیده شده است.
مدیر مسئول روزنامه ایران اظهار کرد: موضوع انتشار اطلاعات و اخبار در اینگونه رسانه ها کمک کرد تا میزان تامل پذیری افراد را در جامعه بالا ببرند و از طرفی درجه تحمل پذیری مردم و مسئولان را در موضوعات مختلف افزایش دهند.
به گفته وی، اینگونه نیست که مانند قوانین حاکم بر رسانه های مکتوب برای انتشار برخی موضوعات سر از دادگاه در آورند.
روغنی ها تاکید کرد: باید ضریب زمینه حضور و تحمل اینگونه رسانه ها را در جامعه بالا برد و فرهنگ استفاده از آن را تبیین کرد.

* نبود آگهی برای روزنامه یک آفت
مدیر مسئول روزنامه ایران در ادامه در پاسخ به این سوال که آگهی ها به چه میزان در وضعیت روزنامه ها تاثیر دارد، اظهار کرد: رسانه های مکتوب برای اداره نشریه خود از راه های مختلفی اقدام به درآمدزایی می کنند که دریافت آگهی یکی از آنها است.
به گفته روغنی ها، هرچه میزان دریافت آگهی برای نشریه ای بیشتر باشد؛ علاوه بر پرداخت حقوق و دستمزد کارکنان، در بهینه شدن وضعیت آن نشریه نیز تاثیر فراوانی خواهد داشت.

* جامعه روزنامه خوان بهترین درآمد و سرمایه برای نشریات
مدیر مسئول روزنامه ایران در ادامه با ذکر این نکته که باید جامعه را به سویی برد که همگان روزنامه خوان شوند، گفت: به دنبال روزنامه خوان شدن مردم، تیراژ هم بالا رفته و درخواست بیشتری برای انتشار روزنامه ها بوجود خواهد آمد.
به گفته روغنی ها، رفتن از تک فروشی روزنامه به سوی جمع فروشی، بهترین درآمد برای نشریات است و می تواند حتی جای آگهی را هم بگیرد.

* نبود تشکل صنفی قوی مخدوش شدن رسانه ها
این استاد دانشگاه در ادامه تفاوت دیدگاه های سیاسی و جناح بندی ها را یکی از عوامل مطرح شدن تشکل های خبرنگاری عنوان کرد و گفت: این دیدگاه ها و جناح بندی ها به گونه ای پیش رفته که مانع تشکیل تشکل های صنفی در این حوزه شده است.
به گفته روغنی ها، این موضوع تا حد زیادی ایجاد مشکل کرده به گونه ای که اگر تشکلی منحل می شود برخی دیگر از روزنامه نگاران از آن استقبال و برخی حتی نامه نوشته و از این انحلال حمایت می کنند که این خود یک آفت بزرگ در حرفه به شمار می رود.
مدیر مسئول روزنامه ایران، با بیان اینکه وجود چند تشکل صنفی روزنامه نگاری لازمه قوی شدن این صنف است، تصریح کرد: اگر خودمان به دنبال تقویت آن نباشیم مجموعه روزنامه ها ضرر کرده و نبود تشکل صنفی قوی همه رسانه ها را مخدوش می کند و به دنبال آن همه دستاوردهای به دست آمده از بین خواهد رفت.